Ασημίνα Ξηρογιάννη, δύο ποιήματα

by SF


Μάγια

Μάγια κορίτσι,
Μάγια πόρνη,
(άκου πώς ο άνεμος σφυρίζει τ΄όνομά σου)
αίσθηση είσαι
ανένταχτη στον χώρο και τον χρόνο,
προσκυνάς αυτόν που σε χάλασε

Αχόρταγη για το στόμα του
αφρός της θάλασσας
σύννεφο έτοιμο να πέσει
βροχή ηχηρή
(στο αγγιγμά του
γινόσουν μουσική!)

Γυμνή σιωπή
υπάρχει μέσα σου ένα πουλί
φυλακισμένο

Ιούλιο κάνατε έρωτα
πάνω στη θάλασσα
φθινόπωρο σε είχε κιόλας
σκοτώσει

Αγάπη μου,του είπες,
Μάγια,σε άλλους τόπους ξημερώνεσαι τώρα
έγινες ψιθύρισμα μοναχικό.
Αγάπη μου,του είπες,
πάρε τη σιωπή μου
δώσε μου τη λήθη.

***
 
Σαν αγρίμια

«…κι όμως, μου λές,μονάχα
μέσα από τα κορμιά μας
υπάρχουμε»

Σαν αγρίμια
γαντζώνεστε ο ένας πάνω στον άλλο
τον μυρίζεις
κάθε που έρχεται απ΄έξω
μπαίνεις μέσα στο στόμα του
ελέγχεις την υγρότητα της γλώσσας του
έπειτα αρχίζεις να τον τρως
μετά μανίας
επιδεικτικά
ξεδιάντροπα
κι αυτός αφήνεται
κι ενδίδει
και σκληραίνει
και σου επιτίθεται
σε βιάζει
κι αρχίζει τώρα να σε τρώει εκείνος
με λύσσα
να σου διαλύει το αιδοίο
με τους πιο απίθανους τρόπους
οδηγώντας σε
κάπου πολύ μακριά…
(Εκείνη την ώρα η Ποίηση
δεν έχει κανένα απολύτως νόημα)

***

Από τη συλλογή «Η Μυστική Ζωή της Μάγιας Μ.»

Copyright© Ασημίνα Ξηρογιάννη 

photo©Zeanna Romanovna

Advertisements