Γιάννης Παναγιωτάκης, Αυτό το Δηλητήριο η Αγάπη

by SF

Πάντοτε ελλοχεύει μια άδεια αγκαλιά στην άκρη του δρόμου. Μια νέκρωση με το πρόσχημα της Αγάπης δοσμένη, και μια πρόσφορη καταφυγή που καταπίνει όσα οι ένοχες σιωπές αρνούνται να αποδεχτούν. Δεν έχω πολλή Αλήθεια μέσα μου, μονάχα μια αλλόκοτη προσήλωση σε καθετί το επισφαλές. Τίποτα για να ραγίσει, τίποτα να σπάσει, και έτσι όλα διατηρούν την εκνευριστική τους ψυχραιμία. Θα ήθελα να ήμουν ένας άγνωμος, ένας μωρός και άβουλος… Αξιοθρήνητος ίσως, για αυτό κι αγαπητός. Αποδεχτός από τους Σταυρωτές μου, με χαμόγελα γεμάτα κρότο και καρφιά έτοιμα να ματώσουν το Σώμα μου! Μα δεν μπόρεσα ποτέ μου να γίνω όσα δεν είμαι γι αυτό ξιπάζομαι μέσα στον φόβο για ότι πρόκειται να ‘ρθεί. Κανείς, μα κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να αποφύγει την μοιραία συνάντηση με την ψυχή του και Κρίμα Ναι. Κρίμα που κάτι τέτοιο πραγματοποιείται λίγο πριν το τέλος του ταξιδιού. Υπάρχουν κι άλλοι, που φοβούνται την ζωή περισσότερο ακόμα και απ’ αυτόν τον Θάνατο, κρυμμένοι σε ψέματα και σε βιβλία, σε μύθους και μεταθανάτιες εξασφαλίσεις, σε καλά κρυμμένες αμαρτίες που με ένδυμα Αγιότητας δημιουργούν την πιο Χυδαία Ψευδαίσθηση, τόσο υγρή και σκοτεινή. Ναι! Τι θα κάνετε αν κάποιος σας αφαιρέσει απ’ τα χέρια το «παιχνίδι»; Θα βρείτε άραγε κάποιον ικανό λόγο να συνεχίσετε την περιφορά αυτής της νέκρωσης , άσκοπα και ενοχλητικά? θα μπορέσετε να αντέξετε τον εαυτό και την θλίψη σας;
    Κάποιοι, σκάβουν στην καρδιά τους για να βρουν Αγάπη. Εγώ προτίμησα να σκάψω στην Γη, τον πιο ωραίο τάφο, κι όλα αυτά για σένα, μήπως κάποτε θελήσεις να κρυφτείς, θα είμαι εκεί να σε σκεπάσω. Η μόνη στοργή που μπορώ να σου προσφέρω! Αυτό το Δηλητήριο η Αγάπη με γεμίζει ενοχές και ερινύες κάποιες φορές!
    Τώρα πια, τα προσωπεία μου αρχίζουν να γκρεμίζονται, ένας προς ένα , και ενώ κοιτώ την Αλήθεια μου κατάματα, έχω την αίσθηση πως το πλήθος διακρίνει σε μένα μια αλλόκοτη γύμνια.
    Σε δολοφονώ κάθε στιγμή και οδεύω προς την Δύση μου, με φωνή που τρεμοσβήνει από τα χρόνια και με φως που τρεμοπαίζει απ’ τους καιρούς, κι όλα μες στην νομοτέλεια της ύπαρξης, ώσπου κι αυτό το Σώμα, με τις Λιγότερες πληγές να μείνει ανάμνηση όπως τόσες άλλες, σε ένα νέο σώμα, με νέες πληγές.
© Γιάννης Παναγιωτάκης
 
photo© Josef Ehm1935

*

Σύντομο βιογραφικόΓεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Σπούδασε «Ανώτερα Θεωρητικά Μουσικής» (Μονωδία, Μελοδραματική, Ενορχήστρωση) και Ιστορία της Τέχνης με ειδίκευση στη Δυτική Μεσαιωνική Τέχνη, Εικαστικές μορφές του θεολογικού Λόγου, και Μεσαιωνική Θεολογία 5-15ο αιώνα (PhD). Εργάζεται ως Ραδιοφωνικός Παραγωγός και είναι επίσημο μέλος της CM-Association στο Nashville Tennessee. Ιδρυτής και Δημιουργός 5 Θεματικών Μουσικών Ραδιοφωνικών Σταθμών παγκοσμίου κάλυψης μέσω δορυφόρου την περίοδο 2003-2009.
    Έργα του, που ‘έχουν εκδοθεί σε Γερμανία & Αυστρία: “Erinyes”, “Das Jüngste Gericht” και Die Tote Braut”.
   To 2012 στην Ελλάδα, κυκλοφόρησε σε μορφή ebook το Αφήγημα του με τίτλο (εις το Όνομα της Θλίψεως) και το Θεατρικό του Έργο «ο ιδιόρρυθμος Κύριος Reidner”. Άρθρα και δοκίμια του, κυρίως λογοτεχνικού και θεολογικού περιεχομένου δημοσιεύονται τα τελευταία χρόνια σε πλήθος εντύπων σε Ελλάδα, Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες.

Advertisements