Αθανάσιος Κρήνης, ποίηση

by SF

 

 
Αντικατοπτρισμοί 

Ας έρθουμε τώρα
στην έρημη χώρα
με μνήμες παλιές να βρεθούμε,
στων σπόρων τα χόρτα
στων πλοίων τα πόρτα
κουρσάροι ξανά να ντυθούμε.

Μιας λίμνης η πέτρα
σε κύκλους που απλώνει
τρυπάει ξετρυπάει τα όνειρά σου.
Του φόβου σου, βιάσου,
το ψέμα σιμώνει
για νίκες τις ήττες σου μέτρα.

Τα μάτια γυαλίζεις
στα τραίνα σφυρίζεις
και βάρκες σκορπάς μες στα δάση
με γέλια επιμένεις
τους ίσκιους να δένεις
τρελή μηχανή κι ας χαλάσεις.

Μιας πέτρας το τζάμι
που σπάει και σκορπίζει
τον κόσμο όπως είναι θα δείχνει.
Με αμέτρητα ίχνη
ο δρόμος γεμίζει
σαν στάλες βροχής στην παλάμη.
[Σείριος, Ιούνης 2008]

***
Επιμύθιο 

Θιακέ τυφλέ,
που κίνησες λαγγεύοντας
το νόστιμο αδυσώπητο
αλαργινό ταξίδι,
τo όλο που βγάζει στ’ ανοιχτά
και τελειωμό δεν έχει.

Λίγοι
συντρόφοι σου πια οι πιστοί
πλάνητες τρελοί κι αλήτες
με πύον να μπολιάζουνε
(βρώμικοι στ’ αμπάρια)
τα κουπιά σου.

Κι αμέτρητοι
των ίσκιων σου οι ναυβάτες,
τελώνες κι αργυραμοιβοί
να χρυσώνονται στις αγορές
υμνώντας
(ωραία συσκευασμένη)
την αρμύρα σου.

[Σείριος, 22 Μάη 2008]

*

©Αθανάσιος Κρήνης
photo©Alfred-Stieglitz1911

Advertisements