Θανάσης Πάνου, ‘Του χρόνου η Παλλακίδα’ και άλλα ποιήματα

by SF

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Η ΠΑΛΛΑΚΙΔΑ

Ήρθε και αυτό
Όταν
η γλώσσα καυτή σαν έρημος
επλανάτο επί του σώματος
σε συναθροίσεις γελώτων
και αντιποιητικών ιαχών.
Είναι η στιγμή που ηράσθη
θηλή παλλακίδας
και ο έρως λερός ανεδύθη
φορώντας ζαρτιέρες μαύρες
στα γερασμένα του χρόνου πόδια.

***
Ο ΜΠΛΕ ΕΠΙΒΗΤΟΡΑΣ

Ολιγοφρενής νάνος έκλεψε στολή γίγαντα
και αναρριχήθηκε σε κλώνους συκομορέας.
Υψώθηκε λίγο από την γη
και κατονόμασε εαυτόν ιππέα,
χρίζοντας με ένα πέταλο, την ρίζα του δένδρου.
Το τυχαίο εύρημα,
δημιούργησε νοητικό κενό
από την απουσία τριών πετάλων
και του αδάμαστου αλόγου
με το όνομα επιβήτωρ.

***
Ο ΤΡΟΧΟΣ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ

Σε αυτή την παρτίδα
έχασα το τελευταίο φλογεροκάλαμό μου.
Στην τελευταία,
θα παίξω το αληθινά πολύτιμό μου.
Το θεριό που κατοικεί στο παντελόνι μου.
Το κρίνος των κεραυνών και των οραμάτων.
Γελοίος πια,
με δυο πόδια άδεια,
θα θυσιάσω μαζί,
τις αναμνήσεις
και όλες τις ηρωικές στιγμές μας,
Πεσκέσι, στον βασιλιά του τζόγου
που παίρνει,
τα ατόλμητα.

***
Η ΑΛΚΟΟΛΗ

Πνιγόμουν δε ιστοφάγα παγίδα
ασθμαίνων στους πόθους των μηρών
λιγότερος πολύ από διψασμένο όν
που σε τακτά διαστήματα ποτίζουν
από ιδρώτα Αμαζόνων.
Στο τέλος
με άρπαξε ένα πτηνό
ονόματι Αλκοόλη,
πλανόμενο σαν σινιάλο καπνού
και με πότιζε με υπερβολή
που οδηγεί στη σοφία.
Και εγώ,
όμοιος με αρνί σε ακινησία
…αναμένω.
Ευκολότερα αστραπή να πιάσω
παρά να προσμένω
την τελευταία Αλκοόλη.

***
Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

Δεσποινίς χαίρομαι
που διασχίσαμε
καβάλα την νύχτα.
Τώρα όμως
δεν βλέπω
καμιά πιθανότητα επανάληψης.
Είδα την χαραυγή
Τα άχρωμα μάτια σου
και την χαίουσα χωρητικότητα
της τράπεζας καρδιάς σου
να κηδεύει τους σκοπούς μου.
Δεσποινίς,
είσαι ένα ακόρεστο Βαμπίρ,
φτιασιδωμένο
με όλα τα πάθη των ανδρών.
Ίπτασαι επιτήδεια
με των αρσενικών τα αυτοκίνητα
πάνω από την άσφαλτο
με χρυσοβαμμένα τα φτερά
και πληρωμένα τα καπούλια.

***
Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Το ένα πάνω στο άλλο ανασαίνει.
Είναι η μάχη των σωμάτων,
η μυστική γεωμετρία,
μες την εν χώρο,
ηχηρή των όντων ορμή.
Αυτοί οι δυο έμπνεοι όγκοι
είναι οι αιώνιοι συνοδοιπόροι
στου έρωτα την ουτοπία,
στο προοπτικό σημείο,
το άλαλο των τρελών
σημείο φυγής,
στην ένωση των τέλειων σχημάτων
που προκαλούν την γεωμετρία.
Μυστήριο των ανασασμών
αυτοί οι δύο τροχοί,
οι περιστρεφόμενοι στο διηνεκές,
πρόσωπο με πρόσωπο,
όσο κρατάει το ταξίδι και το γέλιο,
κυνηγημένα αδιάκοπα
από το πλάνεμα της ερωτικής πορείας.
Το ένα πάνω στο άλλο ανασαίνει
στο αλαφροΐσκιωτο καρδιοχτύπι,
στο πήδημα της γεωμετρίας ,
την έκρηξη της ύλης και του χρόνου.

*

©Θανάσης Πάνου, από την ποιητική συλλογή «ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΞΙΕΣ’

Advertisements