Σταυρούλα Γάτσου, τέσσερα ποιήματα

by SF

 
Μάρτυρας υπεράσπισης

Πήρα κλήση για το δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης
Τεράστια η καταβολή του εφικτού μακρόχρονη η δίκη
Κάθε τόσο να φωνάζουν μια λέξη κι αυτή να δικάζεται

Κατέθεσα ως μάρτυρας υπεράσπισης των λέξεων, τι φρίκη
Φώναξα πολύ, μα δεν νοούν να βάλουν μέσα στο σώμα
τον αέρα του νοέμβρη και το μεγάλο φεγγάρι.

αργότερα δικάζανε την άνοιξη κι ακούγοντας το κατηγορητήριο
η μυγδαλιά λιποθύμησε μέσ’τους καρπούς της
έτρεξα να την συνεφέρω μα δεν τα κατάφερα.

Πως να υπερασπίσεις το αυτονόητο.
Γι αυτό σας λέω, η δικαιοσύνη δεν ανευρίσκεται, δεν υπερασπίζεται
απλά διατίθεται μέσ’τη σιωπή.

***
Το χρέος

όφειλε ότι είχε να πει να το φωνάξει δυνατά
βροντή ο ίδιος στάλες οι λέξεις του
οι διψασμένοι βλέπουνε πάλι το φως τους
η δίψα οι νύχτες μια ήσυχη φωνή
Γελάστηκαν οι έμποροι
δίδουν για κάθε στάλα μια δεκάρα
κι είναι λίγα
Υπάλληλος στη διοίκηση των κρίνων
φαντάρος σε τάγμα ιερών
σε άσυλο ελευθερίας κρατούμενος
μ ’ευχές και γράμματα σε κάθε τσέπη
μέρες, και μήνες και χρόνια, χωρίς βροχή
διαβαίνοντας ηρωικά το δρόμο του μεσημεριού
ξηρασία και μαύρη σιωπή

Το χρέος έχει έναν τρόπο που πνίγει το λυγμό σου στο πένθος
βρίθει στα μάτια στον ήλιο στη θάλασσα
κάθεται πάντα απέναντι, μεγαλώνει

Οφείλεις
τις στάλες της άνοιξης στα πράσινα φύλλα
στον ήλιο του βουνού
στις μυρωδιές του Αυγούστου
στην βάρκα στο λιμάνι
και μέσα στη ζέση μια βροντή
ν ’απαλύνει το θερμό χώμα

***
η εξαφάνιση του αυγούστου

εξαφανίσθειν ο αύγουστος
χωρίς τη θέλησή του
έξω από τον χρόνο, από τους μήνες
εάν υπήρξε
τώρα εδώ βεβαιώνουμε την μελλοντική απουσία του;
στρατιές ολόκληρες με γραβάτες αλυσίδες και γραπτά
επιτομούν το σκότος και πάλι σκοτάδι βρίσκουν
άθροισμα έντεκα μήνες κι ένα κουφό καλοκαίρι
μα ποιος μετράει
εξαφανίσθειν ο αύγουστος
τον έκλεψαν
παρακαλείσθε όπως αναφέρεται
όποια πληροφορία
εάν τον δείτε
εντός

***
ατέλειωτη νύχτα

σήμαντρα τα νησιά
παράδεισος οι λόφοι
φως σκοτάδι
αέρας κλαδιά

κάθε αχτίδα που θα’ρθει
θα με ξεριζώσει· λίγο πριν
σε ζητώ με πάθος

κυλάν οι ώρες σαν νερό
σαν το νεράκι της πηγής δεν έφτασε
στα δάκτυλα στη θάλασσα
καίομαι μόνος

μια αχτίδα θα φανεί
θα με ξεριζώσει· λίγο πριν
ζητιανεύω 

να γελάς εσύ να μεθώ εγώ
κυρά του φεγγαριού

νύχτα όλη μου η ζωή
ατέλειωτη νύχτα

*
©Σταυρούλα Γκάτσου
φωτο Στράτος Φουντούλης, Βρυξέλλες 2010.

Advertisements