Γρηγόρης Σακαλής, ποίηση

by SF

 
Ο βίος

Ονειρεμένα χρόνια
μέσα στο καζάνι της λήθης
λιμνάζουν.
Άλλοτε κοιμούνται
άλλοτε ξυπνούν
σαν κάποιος να τα αναδεύει
ένας αέρας δυνατός
ή κάποιο χέρι θεϊκό
να παρεμβαίνει.

Φυλακισμένα βλέμματα
σε μια μορφή
σ’ ένα κρανίο
δεσμευμένα
κολυμπούν στα όριά τους.
Θερμές ανάσες
αναστεναγμοί – αγκομαχητά
σήμερα ζουν
κι αύριο πεθαίνουν.

Ζωή που σήμερα σε πνίγει το Χθες
και το Αύριο σ’ αποτελειώνει.

***
Χειμώνας

Ατέλειωτος που είναι ο φετινός χειμώνας
θαρρείς πως πάγωσε η ψυχή μας
και τα σώματα γίνανε βαριά
κουβαλούνε αβάσταχτο κενό
περιττά στολίδια
σ’ ατέλειωτο ανήφορο.

Σμήνη πουλιών οι παρέες μας
που διασκορπίστηκαν στον πρώτο χιονιά
καθώς ήταν γεννήματα της τύχης∙
μικροί τυχοδιώκτες σ’ αναζητήσεις του εγώ
χτίζουμε πύργους κι ατομικά καταφύγια ανώφελα.

Βαρύς που είναι ο φετινός χειμώνας
θαρρείς θα κρατήσει για πάντα.

*
© Γρηγόρης Σακαλής
φωτο Στράτος Φουντούλης « L’entrée », Βρυξέλλες 2008

Advertisements