Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, ‘Δωμάτιο υπηρεσίας’

by SF

Τις Κυριακές τ΄απογεύματα κρύβεται στο δωμάτιο υπηρεσίας. Το διαμέρισμα είναι παλιό. Ακολουθεί τις αρχιτεκτονικές γραμμές του παλιού και μολύβδινου Παρισιού. Την κοιτάζει καθώς φροντίζει τα σκεύη. Φορά τα καθημερινά της ρούχα. Μ΄αυτά θα φύγει κάποτε. Θα φορέσει το παλτό της και θα αποχωρήσει διακριτικά τις πρώτες νυχτερινές ώρες. Πριν βαθύνουν πράγματα και φορτωθούμε τη μέρα, όπως θεός που επωμίζεται τα τρομερά παιδιά του Άργους. Επαναλαμβάνει τις κινήσεις της με τρόπο ιερό και απαραβίαστο. Στους τοίχους τοιχογραφίες, κάτι επιφανειακά αντίγραφα των φρέσκων της Κνωσού που ήταν πάντα μια ένδειξη αστικού, ας πούμε μοντερνισμού. Όταν γυρίσουν τα πράγματα, όταν τελειώσει και ο τελευταίος φόνος, ο πρώτος Έλληνας, σαν πελασγός θα σταθεί στα βράχια, ορίζοντας όλους τους παραλλήλους. Είναι θολές τοιχογραφίες, διαθέτουν ευκρίνεια στα πρόσωπα και πλαστικότητα, όμως απέχουν πολύ από τα αληθινά κορίτσια των συμποσίων.

Επαναλαμβάνει την πράξη της, μες στα νερά, αργά το νερό ανεβαίνει και πνίγει το στόμα της, ανεβαίνουν οι σκοτωμένες κοπέλες, οι άγιοι των πηγαδιών, το πρόσωπο της μητέρας πολλά χρόνια πριν φανεί το επιβατηγό Μαριέλ ανοιχτά της Αμερικής. Όλο νερά, πνιγμένες οι καρυάτιδες στον τοίχο του δωματίου υπηρεσίας και εκείνη που εκτελεί το φόνο, με χίλια μάτια λύκων ανάμεσα στα πράγματα. Αργά πνίγεται ο Θεός, απόψε αργά το πρόσωπό του και είναι μονάχα παράκληση τα χέρια εκείνου του Ιησού της Αβύσσου. Η Κατερίνα κρατεί το παλτό της, ένα παλιό νεκρικό ντουλάπι. Σαν να εννοούμε πως όλα τα κορμιά είναι γεμάτα χώματα. Ξαφνικά στην όδο Ντ΄Ανζέ, πριν πολλά χρόνια ένας άνθρωπος τινάχτηκε, με το φτεροκόπημά του όλο, κατασπάραζε το χώμα μέσα του. Ήταν μια συντριβή και πάλι δεν είπαμε τίποτε. Τον αφήσαμε να καίγεται όπως οι θαυματοποιοί μοναχοί και οι ιδεολόγοι, τραβώντας το δρόμο πίσω από το ξενοδοχείο «Βύρων.»

  Ωραίο τ΄απόγευμα Κατερίνα, όταν πνιγόσουν, πιο γριά από τις μέρες και τις εποχές που ριζώνουν μες στα σπίτια μας, με τα γυμνά τους χέρια κρατιούνται απ΄τα ανοιχτά παράθυρα και σπάνε όλα τα πράγματα μες στο σπίτι, συντρίμμια της Κνωσού και ο γκρεμισμένος λαβύρινθος ή κάποιος επιφανής που γλίτωσε από μια ασπίδα. Ο ταξιδιώτης του Μπόντσογλου, ένας που δεν διασώζεται στο ομηρικό έπος, το τραγικό ρίγος, η αγωνία της ελευθερίας ενός ερυθρογράφου. Τέτοιοι άνθρωποι περνούν και χαιρετούν την Κατερίνα όταν τελούνται οι πνιγμοί. Την χαιρετούν εγκάρδια, αφήνουν ένα σημείωμα από εκείνα που γκρεμίζουν τις μέρες και αποχωρούν ευχαριστημένοι. Κατερίνα, είναι πάντα άπειρες οι ιδέες, σου, ακέραια τα φονικά σου ένστικτα. Έπειτα από χρόνια παράλυτη με ένα τσιγκέλι για χέρι θα κερδίζεις την αθωότητα.
  Απόψε φύγαν τα νερά, πλημμυρίσανε την πόρτα, πώς γελούσες μες στα σωθικά σου Κατερίνα. Απόψε ένα πουλί γδέρνει τα ξύλα μας. Τ΄ανοιχτό παράθυρο του ακάλυπτου, οι κουρτίνες που σκίζονται με έναν ήχο σαν να σκοτώνεται ίσκιος, ο ήλιος και τ΄αδικοχαμένο μας παιδί, η αρπαγή της Περσεφόνης και η λύπη του Σκαραμαγκά. Είπαν, πως πάλι στις κορφές φανήκαν τ΄αρπαχτικά, σαν τότε πριν χρόνια που θερίζαν γύρω από τη λίμνη. Με το παλτό του χύθηκε σαν ήπειρος και σαν προδότης στα ίδια, παλιά νερά. Κάρφωνε τις πόρτες και μες στα σπίτια άναβαν τα φώτα, τραβούσε εμπρός από τον άγιο με τον χωριάτικο τρούλο, πέρα ο κήπος έβραζε. Γελούσε μες στη χαραυγή, εμπρός η Κατερίνα γελούσε μες στη χαραυγή και ήταν μόνο δάκρυα στα πρώτα βλέμματα του πρωινού. Το εργαστήρι του ζωοτόμου, μια γενιά που σκοτώνεται, γέννες και έρωτες Μια εικόνα ζωγραφισμένη η Κατερίνα, τ΄όνομά σου χαμένο ολότελα μες στους αόριστους περίγυρους, όπως η πόλη ή τα σφαγεία, όπως εκείνος που΄χε μια ψυχή ποιητή. Προσμένουν τα κορίτσια στα κεντρικά φανάρια των Πετραλώνων τα φορτηγά και είναι αγέρωχες, όπως στις φωτογραφικές παρομοιάσεις της Nelly. Εκείνες οι αφροδίτες των τοίχων ξεπέσαν, η Κατερίνα δεν γύρισε ποτέ, πνίγηκαν πόλεις και χίλια πτώματα στο Παρίσι απόψε. Δίχως σανιδένιο πάτωμα πια. Το πουλί πελώριο στέκει με τα πόδια βαθιά στη γη. Απ΄το παράθυρο του ακάλυπτου μπαίνει ουρανός και παραπλανημένο χρώμα. Κάπως έτσι θα τελειώνουν οι δίκαιες ζωές. Μ΄ευεργεσίες Κατερίνα και αποχωρήσεις.
©Απόστολος Θηβαίος
Φωτο – Creative Commons, επεξεργασμένη από το περιοδικό Στάχτες
Advertisements