Τάμμυ Τσέκου, Γραμμή SOS

by SF

Η τηλεόραση ανοιχτή την κοιτούσε χωρίς να βλέπει. Ατέλειωτες διαφημίσεις με κορίτσια και αγόρια που θα σου ψιθυρίσουν ό,τι θες προς 0,45 το λεπτό. Το ρολόι έδειχνε τέσσερις παρά είκοσι το πρωί κι αυτός άυπνος πάλι.

   Έβγαλε το σημειωματάριο που έχωνε κάτω από το λερό μαξιλάρι του καναπέ, έψαξε τυφλά ανάμεσα στα ξεραμένα αποφάγια πάνω στο κοντινότερο σχεδιαστήριο, βρήκε ένα μολύβι. Προσπάθησε να γράψει κάτι – οτιδήποτε. Το χέρι του έμεινε να αιωρείται με το μηχανικό μολύβι στα τρεμάμενα δάχτυλά του. Τα κοίταξε τρομαγμένος και το άφησε να πέσει στο χαλί. Σχημάτισε το πρώτο νούμερο που είδε να φλασάρει στην οθόνη.
   «Γεια σου. Είμαι η Μόνικα. Πώς θέλεις να σε λέω;»
  Δευτερόλεπτα σιωπής. «Σταύρο. Δηλαδή… λέγε με καλύτερα Αλέξανδρο.»
  «Αλέξανδρε, θέλω να με ξεσκίσεις. Με όλους τους τρόπους. Εσύ;»
  «Πήρα γιατί έπρεπε να μιλήσω με κάποιον …»
  «Μίλα μου, Αλέξανδρε, μίλα μου βρώμικα…»
  «…είναι μέρες τώρα που δε νιώθω τίποτα…»
  «Θες να νιώσεις τα χείλια μου στο καυλί σου Αλέξανδρε; Θέλω να στον ρουφήξω, θέλω να…»
  «…ούτε χαρά, ούτε θυμό, ούτε λύπη – τίποτα απολύτως…»
  «Μαζί μου θα νιώσεις τα πάντα μωρό μου… έλα να καυλώσουμε μωρό μου… Θα σου πω όλες μου τις πουτανιές, τις πιο βρώμικες επιθυμ…»
  «…και δεν κοιμάμαι. Δεν κοιμάμαι καθόλου πια. Πάνε νύχτες που δεν έχω κοιμηθεί».
  «Ούτε εγώ θέλω να κοιμηθώ, Αλέξανδρε. Η νύχτα είναι δική μας. Κάνε με να περάσω την πιο καυτή νύχτα μαζί σου…»
  «…νιώθω το κεφάλι μου να καίει και δεν μπορώ να ελέγξω τη σκέψη μου…»
  «Σκέψου μόνο εμένα. Είμαι γυμνή και σε περιμένω με τα πόδια ανοιχτά…»
  «…με περιμένουν κάθε πρωί στο γραφείο κι εγώ είμαι σπίτι με μια σκισμένη μπλούζα, αξύριστος, άπλυτος, ξαπλωμένος σ’ έναν καναπέ που ξερνάει τον ιδρώτα μου. Και δε με νοιάζει τι θα συμβεί… δε με νοιάζει τίποτα πια…»
  «Σε θέλω αξύριστο, σε θέλω άπλυτο, μωρό μου…»
 «…μόνο, ώρες-ώρες, ψάχνω κάτι. Κάτι να με κάνει να βγω έξω, να πάρω αέρα. Μου λείπει ο αέρας… ναι, αυτό είναι. Μου λείπει ο αέρας. Πνίγομαι. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει…Νομίζω ότι τρελαίνομαι… Βοήθεια!»
  Η Μόνικα αναστέναξε βαριεστημένα κι έκλεισε το τηλέφωνο.
*
©Τάμμυ Τσέκου
Φωτογραφία αρχές 20ου αι.
Advertisements