Σπύρος Αραβανής, Δύο Αστικές Ωδές

by SF

 
 
I
Η Ω∆Η ΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το «ξυράφι» που κοιµίζεις µες τα πόδια σου
Ευνουχίζει τα πιο άγρια αρσενικά
Κάθε βράδυ το τροχίζεις µε τα λόγια σου
Και κερδίζεις τη ζωή σου στα στενά
Γύρω απ’ τ’ «Εθνικό» η παράσταση ανεβαίνει
Μαύρη πόρνη η ∆υσδαιµόνα γυµνή βγαίνει.

Το «περίστροφο» που κρύβεις µες τα χέρια σου
Εξοντώνει και τα πιο σκληρά παιδιά
Κάθε βράδυ το µοιράζεις µε τα αγόρια σου
Και σκοτώνεις τη ψυχή τους στα στενά
Γύρω απ’ τ’ «Εθνικό» το έργο ζωντανεύει
Και ο Σάιλοκ τη λίβρα του γυρεύει.

II
Η Ω∆Η ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Απ΄τις συµπληγάδες µέσα
Των δασκάλων και αγγέλων
Βγαίνουν κάτι φυντανάκια
Κάτι ανήσυχα παιδάκια
Μα τους τρών τα µυαλουδάκια
Τους τροχίζουνε το µέλλον
Κι απ΄ αλλιώτικα παιδάκια
Γίνονται «βάρδα φουρνέλο».

Πρώην Κνίτες πρώην άσσοι
Πρώην σύντροφοι και αγόρια
Όλοι «πρώην» σαν µια στάµπα
Που την αγοράζουν τσάµπα
Και την έχουνε για τράµπα
Μόλις έρθουνε τα ζόρια
Σαν ν’ άλλαζουνε τη λάµπα
Να το βάζουνε στα πόδια.

Ποιος θυµάται να θυµάται
Χτίσαν βίους µες στη λήθη
Σαν αυθαίρετα στην Κάντζα
Μα άλλος βγάζει τώρα λάντζα
Και κοιµάται πια στα ράντζα
Και µετρά και το ρεβύθι
Και ονειρεύεται τη σάλτσα
Τρώγοντας το παραµύθι.

©Σπύρος Αραβανής, 
φωτο©Στράτος Φουντούλης

*

Από τη συλλογή:

Πέντε Αστικές Ωδές
Εκδόσεις Ενδυμίων
Διαβάζεται και κατεβαίνει εδώ








Advertisements