Χρήστος Μαρτίνης, “αυτοί κινούσαν κι έκαιγαν πετροχτισμένες στάνες” -ποίηση

by SF

arxeio30-9-16

fav-3

Στον Φάνη

”για χάρισε και με,
μπιρμπιλομάτα μου σε κλαίν τα μάτια μου,
για χάρισέ και με, ένα απ τα παιδιά μου”
Παραδοσιακό Τραγούδι Χρυσόβιτσι Μαντινείας

 

Αποβραδύς κατάραχα μέσα στη μαύρη ελάτη    εστρατοπέδεψε στρατός     πενήντα σπαθαρέοι

όλοι χορεύουν τραγουδούν κι ένας μιλιά δε βγάζει     μονάχα το τουφέκι του βαστά και συγυρίζει,     πάνω στο γιαταγάνι του περνά την άσπρη πέτρα

Τι ‘ναι ωρέ πολεμιστή και σύ μιλιά δε βγάζεις    έχουμε τρία τέρμινα που βγήκαμε στη στράτα

κι όσα χωριά κι αν κάψαμε, ‘συ καίγεις άλλα τόσα     κι όσα κεφάλια πήραμε δε βγαίνουν στα δικά σου

Κι έδωκεν την απόκριση χωρίς να τους κοιτάζει     μονάχα η σπάθα νάστραφτε απ’τις πυρές μπροστά του

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Advertisements