Ρούλα Κακλαμανάκη, Μνήμη μέλλοντος

by SF

arxeio30-9-16

fav-3

Όταν έρχονται τα πουλιά, τα χέρια μου γίνονται μάζα από
ζωντανούς σπόρους – άγνωστα μικρά όντα, σχεδόν αόρατα.
Τα πουλιά πέφτουνε πάνω μου. Το λευκό και το μαύρο εξαφανίζεται.
Πολύχρωμη βεντάλια παλαιάς εποχής,
χορεύοντας, χάνομαι ανάμεσα στις φτερούγες τους.
Εγκαταλείπω τους πειρασμούς της καθημερινής αγωνίας, και
μεταναστεύω μαζί τους παίρνοντας μόνο το χώμα που μου αναλογεί.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Advertisements