Ρογήρος Δέξτερ, «Pseudo-blues»

(Prose song «written on a toilet roll»)

Μπορεί να περάσουν κάμποσα χρόνια
Μέχρι να σβήσει για πάντα η μνήμη
Και να με ξεχάσουν
Κλεισμένος έξω από τις προσδοκίες
Αλλά στο Νιούαρκ λίγες στιγμές βιαστικές
Κυλούσαν παράδοξα
Όπως οι αιώνες τού μεγάλου χρόνου τ’ ουρανού•
Το βλέπω ακόμη
Εκείνο το σκυμμένο υπόγειο
Ν’ ανοίγει την είσοδό του στα όνειρά μου Continue reading «Ρογήρος Δέξτερ, «Pseudo-blues»»

Γρηγόρης Σακαλής, «σαν ήρωας κινουμένων σχεδίων συνεχίζεις» -ποίηση


Άνοδος

Βλέπεις γυμνοσάλιαγκες
να τα πηγαίνουν καλά.
Έχουν μονίμως ένα χαμόγελο
στα χείλη
έτοιμοι ανά πάσα στιγμή
για υποκλίσεις
ή χειροφιλήματα
κόλακες του κερατά Continue reading «Γρηγόρης Σακαλής, «σαν ήρωας κινουμένων σχεδίων συνεχίζεις» -ποίηση»

Γιώργος Γκανέλης, «…εργοστάσια παραγωγής ψευδαισθήσεων» -ποίηση

ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Στο μεταξύ μηρυκάζω τον ήλιο
κι είμαι υπεύθυνος για την έκλειψη.
Αεροπλάνα γαντζώνουν τον ουρανό.
Μονίμως τα δυο χέρια μου ίπτανται.
Δεν υπάρχει πιο μονότονη στάση.
Σιγά – σιγά ανακαλύπτω τον ίλιγγο
και πέφτω στη χαοτική του τρύπα.
Continue reading «Γιώργος Γκανέλης, «…εργοστάσια παραγωγής ψευδαισθήσεων» -ποίηση»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες


Και αν τα λόγια του
φαντάζουν σκληρά,
θυμήσου,
Μιλά για τα παιδιά μας

Σηκώθηκε χάραμα, έφτιαξε καφέ και συμμάζεψε το μικρό δώμα. Τα΄βαλε όλα σε τάξη, τα πράγματα, τις φωτογραφίες, τ΄αναμνηστικά, πάει να πει όσα πρόλαβε να σώσει απ΄του καιρού τις παλίρροιες. Στην παλιά βαλίτσα έβαλε δυο πουκάμισα, τα χαρτιά του με τα σβησμένα ονόματα, 1967, τ΄άλλα δεν ξεχωρίζουν πια γιατί τα σκέπασαν τα χρόνια και τα πράγματα, δεν μπορούν, λίγο λίγο χάνουν την λάμψη τους και περνούν στην ιστορία. Continue reading «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες»

Ασημίνα Λαμπράκου, Αγαπάνθεμον(*)



Σας βεβαιώ Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Σκοτεινός ασύνταχτος, με ακολουθούσε Όχι πάνω από το προσδιορίσιμο «ακολουθώ» Όχι περισσότερο από τρεις μακρείς ως τα καλοκαίρια, χειμώνες Μπερδεύοντας πλήκτρα βήματα ίχνη όμως Συννέφιασα Έγραψα σημείωμα: Κάνε «αυτό» Υπάκουσε Έλα και θα ξαναγράψουμε μαζί τον ξένο του Καμύ Έγραφα και Γελούσα: Ποια είμαι εγώ να…; Γέλασε Υποθέτω κι ο ίδιος Άγρια Έπειτα, σας βεβαιώ έγινε Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Continue reading «Ασημίνα Λαμπράκου, Αγαπάνθεμον(*)»